عمل سزارین بسیاری موارد یک جراحی اورژانس است و سرعت در انجام آن برای نوزاد و مادر حیاتی است. در مواردی که بیحسی نخاعی برای انجام این عمل انتخاب می شود، متخصص بیهوشی بخاطر شرایط اورژانس اغلب اوقات فرصت کافی ندارد تا از طریق آماده سازی پوست با مواد ضدعفونی کننده مناسب در زمان لازم از استریل بودن پوست موضع ورود سوزن اطمینان حاصل نماید. دراین شرایط خطر عفونت پوست، نسوج زیر پوست و فضای زیر عنکبوتیه وجود دارد.هدف از این مطالعه مقایسه تأثیر دو روش آماده سازی سریع پوست به منظور انجام بیحسی نخاعی بود. در این مطالعه که بصورت کارآزمایی بالینی یکسو کور انجام گرفت. نمونه ها شامل 100 بیمار کاندید عمل سزارین اورژانس تحت بیحسی نخاعی بودند که بطور تصادفی انتخاب و در دو گروه 50 نفری قرار گرفتند. در هر گروه یکی از دو روش الف یا ب برای آماده سازی پوست بکار رفت، گروه الف: بتادیت 10% بمدت 60 ثانیه، گروه ب: بتادین 10% بمدت 50 ثانیه و سپس شستشو با الکل °96.از سطح پوست بیماران قبل و بعد از آماده سازی پوست با سوآب استریل نمونه برداری و بر روی محیط های EMB و NA کشت داده شد و 24 ساعت بعد مورد بررسی قرار گرفت. سپس نتایج حاصل با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بررسی محیط های کشت پس از 24 ساعت نشانگر رشد کلنی باکتری در همه نمونه ها قبل از آماده سازی پوست در هر دو گروه بود. پس از آماده سازی پوست کشت مثبت در 15 مورد (30%) از گروه الف و 3 مورد (6%) از گروه ب مشاهده شد. مقایسه این دو گروه دارای اختلاف معنی دار بود (P<0.0001). بررسی فوق موید عدم کفایت بتادین 10% در زمان کمتر از 60 ثانیه برای استریل نمودن پوست بود. پس از بتادین شستن پوست با الکل تعداد موارد کشت مثبت را از 30% در گروه الف به 6% در گروه ب کاهش داد.توصیه می گردد در صورت آماده سازی پوست با بتادین 10% در زمان کوتاه تر از 60 ثانیه در انتها از الکل °96 برای شستشوی پوست استفاده شود تا از خطر عفونت کاسته شود.

زمینه: یکی از متداول ترین روش های درمانی در بیمارستان ها، درمان وریدی است. مهم ترین عارضه این روش درمانی، عفونت است.هدف: مطالعه به منظور مقایسه اثر سه روش ضد عفونی پوست در میزان بروز عفونت موضعی ناشی از کاتتر وریدهای محیطی انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی در سال 1379 روی 100 بیمار بستری در بخش های سی سی یو و قلب بیمارستان خاتم الانبیاء (ص) زاهدان در سه گروه الکل(33 نفر)، بتادین(34 نفر) و بتادین بعد از الکل(33 نفر) انجام شد. قبل از ورود کاتتر، پوست بیمار با ماده ضد عفونی کننده خاص آن گروه ضد عفونی شد. پس از خارج کردن کاتتر، نوک آن به روش استریل جدا و در محیط آگار خون گوسفند به روش نیمه کمی کشت داده شد. اطلاعات به وسیله برگ کنترل گزارش های آزمایشگاهی جمع آوری و با نرم افزارSPSS و آزمون آماری Z تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بروز عفونت موضعی در گروه بتادین بعد از الکل با صفر درصد، در گروه الکل%9.1 و در گروه بتادین%11.76 بود که این اختلاف در گروه بتادین بعد از الکل با گروه الکل(P=0.038) و گروه بتادین (P=0.02) تفاوت آماری معنی داری را نشان داد. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، ضد عفونی کردن پوست قبل از وصل کاتترهای محیطی با بتادین بعد از الکل در کنترل عفونت موضعی مؤثرتر از الکل یا بتادین به تنهایی است.

زمینه و هدف: افزایش کیفیت همودیالیز به کاهش عوارض محل دستیابی عروقی این بیماران بستگی دارد. کاهش التهاب محل دستیابی عروقی از وظایف مهم پرستار است. هدف از این مطالعه، بررسی مقایسه ای بروز التهاب در دو گروه استفاده کننده از روش ضد عفونی ترکیب الکل- بتادین و روش الکل بعد از بتادین در محل دستیابی عروقی بیماران تحت همودیالیز بود.مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی سه گروه بر روی بیماران بستری در بخش همودیالیز بیمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1393 انجام گرفت. تعداد 100 بیمار به صورت در دسترس انتخاب و به روش تخصیص تصادفی از نوع طبقه ای در سه گروه کنترل (31 نفر)، ضد عفونی با ترکیب الکل- بتادین (37 نفر) و ضد عفونی با الکل بعد از بتادین (32 نفر) قرار گرفتند. در گروه مداخله یک، محل دستیابی عروقی با محلول ترکیبی الکل- بتادین و در گروه مداخله دو، محل دستیابی عروقی با محلول جداگانه الکل و بتادین ضد عفونی گردید. در گروه کنترل، از روش رایج بخش برای شستشوی محل دستیابی عروقی (بتادین) استفاده شد. طی یک دوره یک ماهه شامل 12 جلسه همودیالیز محل دستیابی عروقی بیماران با استفاده از معیار فلبیت (Phlebitis) انجمن پرستاری ایران مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون های آماری کای دو، آنالیز واریانس یک طرفه و تست دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میزان بروز التهاب به ترتیب درگروه ترکیب الکل- بتادین 46 درصد، درگروه الکل بعد از بتادین 87.9 درصد و در گروه کنترل 100 درصد بود. بروز التهاب در گروه ترکیبی الکل- بتادین بطور معنی داری کمتر از گروه الکل بعد از بتادین بود (p<0.001) اما تفاوت معنی داری بین گروه الکل بعد از بتادین با گروه کنترل وجود نداشت.نتیجه گیری: ترکیب الکل و بتادین به عنوان یک روش ساده و ارزان در کاهش بروز التهاب محل دستیابی عروقی بیماران تحت همودیالیز موثر می باشد. و می توان از آن به عنوان روش شستشوی محل دستیابی به عروق در بخش همودیالیز استفاده کرد.

زمینه و هدف: کراتوکونجکتیویت اپیدمیک یک نوع التهاب ملتحمه ناشی از آدنو ویروس ها هست که می تواند به سرعت از طریق تماس مستقیم و غیرمستقیم سرایت پیدا کند. هدف از این مطالعه بررسی اثرات درمانی بتادین 0/4% و 0/2% در بهبود علایم بیماران مبتلا به کراتوکونجکتیویت اپیدمیک بوده است. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تعداد 60 بیماران با میانگین سنی 8/4 ±,27/8 سال که شرایط ورود به مطالعه را داشتند به طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. گروه اول قطره چشمی بتادین 0/4% و بتامتازون 0/1%، گروه دوم بتادین 0/2% و بتامتازون 0/1% و گروه سوم بتامتازون 0/1% را دریافت کردند. بررسی علایم در روز اول (قبل از درمان) و روزهای چهارم، هفتم و دهم بعد از شروع درمان انجام شد. شدت علایم قرمزی چشم، ترشحات، کموزیس، ادم پلک، خونریزی و اینفیلتراسیون ساب اپیتلیال در هر جلسه ثبت می شد. یافته ها: نتایج نشان داد که ترشحات عفونی در روز چهارم معاینه (0/005 =P) و روز هفتم معاینه (0/001=P) در سه گروه درمانی تفاوت معنی داری داشت. اینفیلتراسیون ساب اپیتلیال در روز دهم بعد از درمان در 3 گروه مورد مطالعه تفاوت معنی داری نشان نداد (0/287 =P). نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر بتادین در برطرف شدن برخی علایم کراتوکونجکتیویت اپیدمیک مانند کاهش ترشحات ملتحمه موثرتر از تجویز استروییدها به تنهایی است.

زمینه و هدف: پوست بیمار یک منبع اصلی عوامل عفونی برای عفونت محل عمل جراحی است. روش های متفاوتی برای آماده سازی پوست قبل از عمل وجود دارد. دراین مطالعه، روش رنگ کردن پوست با بتادین سبز 10% به تنهایی، با روش شستشو و رنگ کردن پوست با بتادین قهوه ای 7.5% و سبز در کاهش عفونت بعد از عمل مقایسه می شود.مواد و روش ها: در این مطالعه 200 بیمار واجد شرایط برای جراحی زخم تمیز، به طور تصادفی در دو گروه مورد (آماده سازی پوست فقط با بتادین سبز) و شاهد (تکنیک استاندارد: بتادین قهوه ای + سبز) قرار داده شد که در نهایت 111 بیمار در گروه مورد و 82 بیمار در گروه شاهد دوره 30 روزه پیگیری را به اتمام رساندند. شواهد بروز عفونت زخم در هر دو گروه و نیز متغیرهای مداخله گر نظیر سن، وجود نقص ایمنی، دیابت ملیتوس، چاقی، شاخص توده بدنی، طول مدت جراحی و مصرف آنتی بیوتیک مقایسه شده و آزمون مربع کای برای مقایسه میزان عفونت دو گروه به کار گرفته شد.یافته ها: متغیرهای مداخله گر معرفی شده در بخش مواد و روش ها، بین دو گروه مورد و شاهد تفاوت آماری معناداری را نشان ندادند (P>0.05). میزان بروز عفونت در گروه مورد 2 نفر (1.8%) و در گروه شاهد 3 نفر (3.6%) بوده است (P=0.65).نتیجه گیری: آماده سازی پوست در جراحی های تمیز با بتادین قهوه ای و سپس با بتادین سبز می تواند با روش سریع تر و تک مرحله ای آماده سازی با بتادین سبز جایگزین شود.

سابقه و هدف: بتادین یکی از محلولهای ضد عفونی کننده است که به صورت معمول در تمام مراکز درمانی ایران و بیشتر کشورهای جهان کاربرد دارد ولی در مورد تاثیر آن بر روند ترمیم زخم اختلاف نظر وجود دارد، لذا هدف از این مطالعه بررسی تاثیر بتادین بر ترمیم زخم پوستی در Rat می باشد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع مداخله ای و بر روی دو گروه رت انجام شد (n=10). پس از انجام بیهوش کردن حیوان با پنبه آغشته به اتر، زخم پوستی به مساحت تقریبی cm2 2 در پشت گردن ایجاد و بلافاصله بعد از ایجاد زخم در گروه بتادین سطح زخم به این محلول کاملا آغشته شد. گروه شاهد هیچ گونه درمانی دریافت نکرد. سطح زخم، درصد بهبودی آن و وزن موش در روزهای 1، 4، 7 و 10 بعد از ایجاد زخم اندازه گیری و تعداد فیبروبلاستها، فیبرهای کلاژن، رگهای خونی کوچک، لنفوسیتها، ماکروفاژها، نوتروفیلها و ضخامت اپی درم با انجام بیوپسی در روز دهم تعیین گردید. انقباض زخم در روزهای 4، 7 و 10 بعد از ایجاد زخم اندازه گیری شد.یافته ها: نتایج نشان داد که درصد بهبودی در دو گروه در روزهای 4، 7 و 10 اختلاف معنی داری نداشت. تعداد عروق، فیبروبلاستها، لنفوسیتها، نوتروفیلها، ضخامت اپی درم و فیبرهای کلاژن بعد از ده روز بین دو گروه معنی دار نبود. تعداد ماکروفاژها در روز دهم در گروه بتادین به طور معنی داری بیش از گروه شاهد بود. (p<0.01).نتیجه گیری: یافته ها پیشنهاد می کنند که بتادین در تسریع ترمیم زخم تاثیر نداشته حتی باعث تاخیر در فاز التهابی می شود.